دانشگاه قم پژوهش در روش‌های آموزش 2981-1074 3 3 2025 09 23 Predicting Academic Retention of Students at Qom University of Medical Sciences based on Happiness and Self-efficacy پیش‌بینی پایستگی تحصیلی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی قم براساس شادکامی و خودکارآمدی 91 104 3880 10.22091/jrim.2025.11603.1127 FA حمید فرامرزی دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی آموزشی،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه آزاداسلامی ،قم، ایران 0009-0000-8593-7633 محمود امیدی استادیار فلسفه تعلیم و تربیت ،دانشکده علوم تربیتی ،دانشگاه فر هنگیان ،قم، ایران 0000-0002-6695-7724 Journal Article 2024 11 17 The aim of the present study was to predict academic retention of students at Qom University of Medical Sciences based on happiness and self-efficacy. The study was conducted using a descriptive-correlational method. The statistical population of this study included all students at Qom University of Medical Sciences, 2560 people (1397 girls, 1163 boys) in the academic year of 2023-2024, from which 347 students were sampled based on the Krejci and Morgan table and using a relative stratified method. To collect data, the Oxford Argyle et al. Happiness Questionnaire, the Sherer General Self-Efficacy Questionnaire, and the Martin and Marsh Academic Retention Questionnaire were used. The results of Cronbach's alpha coefficient for the happiness questionnaires (α = 0.94), self-efficacy (α = 0.92), and academic retention (α = 0.80) were obtained, which indicate appropriate reliability of the instruments. Analysis of the findings showed that there is a positive and significant relationship between happiness and academic retention (r = 0.50) and self-efficacy and academic retention (r = 0.46) (sig < 0.01). The results of multiple regression showed that happiness and self-efficacy can predict academic retention (p < 0.01, F = (344, 2)61.69). The square of the multiple correlation coefficient is R2 = 0.26, which indicates that the predictor variables can explain 26 percent of the changes in the academic retention variable. According to the results, it can be concluded that in order to increase academic retention, students' happiness and self-efficacy should be planned هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی پایستگی تحصیلی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی قم براساس شادکامی و خودکارآمدی بود. پژوهش به شیوه توصیفی - همبستگی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی قم به تعداد 2560 نفر (1397 دختر، 1163 پسر) در سال تحصیلی 1403-1402 بودند که از این جامعه تعداد 347 دانشجو  براساس جدول کرجسی و مورگان و به شیوه طبقه‌ای نسبی نمونه‌گیری شدند. برای جمع‌آوری داده­ها از پرسش‌نامه شادکامی آکسفورد آرجیل، پرسش‌نامه خودکارآمدی عمومی شرر ، پرسش‌نامه پایستگی تحصیلی مارتین و مارش استفاده شد. نتایج ضریب آلفای کرونباخ برای پرسش‌نامه‌های شادکامی (94/0 = α)، خودکارآمدی (92/0 = α) و پایستگی تحصیلی (80/0 = α) به دست آمد که نتایج حاکی از پایایی مناسب ابزارها می‌باشد. تجزیه و تحلیل یافته ها نشان داد بین شادکامی با پایستگی تحصیلی (50/0 = r) و خودکارآمدی با پایستگی تحصیلی (46/0 = r) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد  (01/0 < sig). نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که شادکامی و خودکارآمدی می‌توانند پایستگی تحصیلی را پیش‌بینی نمایند (01/0p < ، 69/61 = (344، 2)F). مجذور ضریب همبستگی چندگانه 26/0 = 2R است این مسئله بیانگر آن است که متغیرهای پیش‌بین، می‌توانند 26 درصد از تغییرات متغیر پایستگی تحصیلی را تبیین کنند. با توجه به نتایج می‌توان نتیجه‌گیری کرد، برای افزایش پایستگی تحصیلی باید روی شادکامی و خودکارآمدی دانشجویان برنامه‌ریزی شود. https://jrim.qom.ac.ir/article_3880_bc14e490f14ddca77a2bdd71865080df.pdf